Column


Column Patric Versteeg

Over avondeten, voetbal en public relations

Het avondeten is bij ons thuis een belangrijk moment. Even rust in de hectiek van alledag. Tijd voor elkaar en tijd om de dag te bespreken. Vanavond eten we spinazie met een bal gehakt en een eitje.

Terwijl ik net een hap neem, vraagt een van mijn dochters hoe mijn dag was. Alle ogen aan tafel zijn op mij gericht terwijl ik vertel wat ik die dag heb gedaan. Zo goed en zo kwaad als dat gaat, want ook thuis ben ik wel gebonden aan de geheimhoudingsverklaring die ik heb ondertekend.

Na mijn relaas kijkt iedereen mij glazig aan. Ik besef me dat ze eigenlijk niets van mijn verhaal hebben begrepen, maar voordat ik weer het woord kan nemen, stelt mijn zoon de vraag: “Wat doe je eigenlijk voor werk?”

Gepassioneerd begin ik te vertellen over informatiebeveiliging, IT-security, hacken en cybercrime. Ik vertel over hoe ik informatie van organisaties probeer te beschermen en boeven buiten de deur probeer te houden. Echt een coole baan! Daarop volgend concludeert mijn zoon (9) dat ik de hele dag naar heel veel computerschermen zit te kijken en mijn dochters (12 en 14) concluderen samen dat ik waarschijnlijk met zo’n “V” op mijn jas de hele dag mensen sta te controleren. Ik krijg een Nederlands EK 2016-voetbalgevoel. Leuk geprobeerd, misschien de volgende keer er wel bij en stiekem in een hoekje huilen omdat je kans verkeken is.

Wedstrijd verloren
Later die avond, met een kop koffie in mijn hand en een studieboek op schoot, besef ik dat ik inderdaad de wedstrijd heb verloren. En dit was niet de eerste keer. Sterker nog dit gebeurt mij, en heel veel professionals met mij, keer op keer. Je mag mee-eten aan de managementtafel, de tafelmanieren heb je net onder controle, maar je verhaal wordt niet begrepen. Verkeerd geïnterpreteerd waardoor, voor je gevoel, de verkeerde beslissingen worden genomen.

Natuurlijk is het de schuld van de ander. Het komt allemaal door de lage security awareness binnen de organisatie en door een gebrek aan aandacht van het management dat andere prioriteiten stelt en geen tijd heeft. Natuurlijk! Hoe kan het aan mij liggen? Aan de woonkamertafel kan ik toch precies uitleggen wat ik doe, dat wordt dan ook goed vertaald en ik trek morgenochtend gewoon mijn blauwe pak met die ‘V’ erop weer aan. Toch?

3-0 overwinning
Zelfkennis is het begin van alle wijsheid en het einde van de meeste illusies (de Ley ’73). Volgens mij begint het daarmee morgenochtend. Niet met het verwijt dat de security awareness te laag is of dat er onvoldoende managementaandacht is. Het begint met mijn eigen ‘public-relationscampagne’. Eentje richting het management, mijn collega’s en de organisatie.

Een campagne die waarin ik helder, duidelijk en op niveau ga communiceren. Waarin ik duidelijk weet wie mijn publiek is, ik een positief beeld probeer te schapen en ik een sterke relatie met mijn doelpubliek ga onderhouden. Daarna volgt de opvoeding van mijn publiek. De oefeninterland speel ik in ieder geval thuis, aan de woonkamertafel. Ik ga voor een 3-0 overwinning tijdens de barbecue!


Lees meer over